Czego się dowiesz?
- Co oznacza różnica między płaskostopiem poprzecznym a podłużnym dla budowy i pracy stopy?
Płaskostopie podłużne dotyczy obniżenia łuku przyśrodkowego stopy, a płaskostopie poprzeczne spłaszczenia łuku w obrębie przodostopia. To dwa różne mechanizmy przeciążenia, dlatego inaczej zmieniają rozkład nacisku, miejsca bólu oraz sposób doboru wkładek i obuwia.
- Dlaczego płaskostopie u dorosłych pojawia się częściej wraz z wiekiem i jakie czynniki zwiększają ryzyko?
Płaskostopie częściej daje objawy z wiekiem, bo tkanki tracą sprężystość, mięśnie słabną, a stopa gorzej kompensuje wieloletnie przeciążenia. Ryzyko zwiększają między innymi nadwaga, siedzący tryb życia, praca stojąca, urazy, wiotkość tkanek oraz źle dobrane obuwie, w tym wąskie buty i wysokie obcasy.
- Jak wygląda profesjonalna diagnostyka płaskostopia poprzecznego i podłużnego w gabinecie?
Profesjonalna diagnostyka płaskostopia obejmuje wywiad, badanie manualne, ocenę ustawienia stopy w staniu oraz obserwację chodu lub biegu. Uzupełnieniem są narzędzia takie jak podoskop i mata komputerowa, które pokazują strefy kontaktu stopy z podłożem i rozkład nacisku w ruchu.
- Jak dobiera się wkładki ortopedyczne do płaskostopia poprzecznego i podłużnego?
Wkładki do płaskostopia dobiera się do typu deformacji, bo innego wsparcia potrzebuje łuk przyśrodkowy, a innego przodostopie. Przy płaskostopiu podłużnym stosuje się podparcie łuku i stabilizację pięty, a przy poprzecznym odciążenie przodostopia, zwykle z użyciem peloty pod głowami II–III kości śródstopia.
Płaskostopie poprzeczne a podłużne to dwa różne zaburzenia budowy stopy, które dają inne objawy i wymagają odmiennego wsparcia. W artykule wyjaśniamy, jak je rozpoznać, na czym polega diagnostyka i jak dobrać wkładki ortopedyczne do konkretnego typu deformacji.
Co znajdziesz w artykule?
Płaskostopie poprzeczne a podłużne – czym naprawdę się różnią
Różnica między tymi dwiema wadami nie sprowadza się do tego, że stopa jest po prostu „bardziej płaska”. W praktyce płaskostopie poprzeczne a podłużne oznacza dwa odmienne mechanizmy przeciążenia, inny rozkład nacisku i inne miejsca bólu. To ważne, bo od typu deformacji zależy diagnostyka, dobór wkładki, ćwiczeń i obuwia.
Stopa ma kilka naturalnych łuków, które działają jak amortyzator. Gdy jeden z nich się obniża, kontakt z podłożem zmienia się w bardzo konkretny sposób. Przy płaskostopiu podłużnym problem dotyczy głównie przyśrodkowej części stopy, czyli tej biegnącej od pięty do okolicy I–III kości śródstopia. Przy płaskostopiu poprzecznym kłopot zaczyna się bardziej z przodu, w obrębie przodostopia, gdzie spłaszcza się łuk poprzeczny.
Płaskostopie podłużne – który łuk się obniża
W płaskostopiu podłużnym obniża się łuk przyśrodkowy stopy. To ten łuk, który u zdrowej stopy unosi jej wewnętrzną stronę nad podłożem. Gdy jego wysokość maleje, stopa zaczyna bardziej „zapadać się” do środka. W bardziej zaawansowanych postaciach niemal cała podeszwa może przylegać do podłogi.
W takim ustawieniu przeciążeniu ulegają między innymi więzadła stabilizujące śródstopie i tyłostopie, a także mięsień piszczelowy tylny oraz jego ścięgno. To ważna struktura odpowiadająca za podtrzymywanie łuku. Gdy pracuje za słabo albo jest przeciążona przez lata, stopa traci stabilność. Często pojawia się też koślawość pięty, czyli jej uciekanie do wewnątrz.
Płaskostopie poprzeczne – co dzieje się z przodostopiem
W płaskostopiu poprzecznym nie chodzi o wewnętrzny łuk stopy, tylko o łuk poprzeczny w obrębie przodostopia. W uproszczeniu: przednia część stopy robi się szersza i gorzej rozkłada ciężar. Zamiast równomiernej pracy całego przodostopia większy nacisk przejmują zwykle głowy II i III kości śródstopia.
To właśnie dlatego pojawia się pieczenie „pod poduszką” stopy, modzele, odciski i ból podczas chodzenia po twardej nawierzchni. Przód stopy może się wyraźnie poszerzać, a buty, które kiedyś były wygodne, zaczynają uciskać. Przy tym typie deformacji problem dotyczy więc nie tyle zapadania się stopy do środka, ile przeciążenia przodostopia i utraty naturalnego sklepienia z przodu.
Czy oba typy mogą występować razem
Tak, i to wcale nie jest rzadkość. U części osób płaskostopie poprzeczne a podłużne nie stanowi wyboru „albo–albo”, bo oba typy występują jednocześnie. Wtedy stopa gorzej stabilizuje piętę, a jednocześnie nadmiernie obciąża przodostopie. Pacjent może skarżyć się zarówno na ból po wewnętrznej stronie stopy, jak i na pieczenie pod głowami kości śródstopia.
Z praktycznego punktu widzenia oznacza to, że jedna uniwersalna wkładka z półki zwykle nie rozwiązuje problemu. Gdy współistnieją dwa wzorce deformacji, trzeba połączyć podparcie łuku przyśrodkowego z odciążeniem przodostopia i stabilizacją pięty.
💡 Oba typy mogą współistnieć: Ból nie zawsze wskazuje tylko jeden łuk. Często trzeba skorygować jednocześnie ustawienie pięty i przeciążenie przodostopia.
Objawy płaskostopia podłużnego i poprzecznego
Objawy zwykle podpowiadają, z którym typem problemu masz do czynienia, choć nie zastępują badania. W codziennym życiu różnica jest odczuwalna bardzo wyraźnie: przy jednym typie bardziej dokucza wewnętrzna strona stopy i kostka, przy drugim przodostopie oraz okolica pod palcami.
Objawy płaskostopia podłużnego
Najczęstszy obraz to ból po przyśrodkowej stronie stopy, czasem promieniujący w okolice kostki przyśrodkowej. Często dochodzi do uczucia „ciągnięcia” w łuku podeszwowym, szybkiego męczenia się stóp oraz wrażenia, że stanie i chodzenie są coraz mniej komfortowe. U części osób buty ścierają się bardziej po wewnętrznej stronie, a pięta ustawia się koślawo.
- ból w okolicy wewnętrznego łuku stopy,
- dyskomfort lub obrzęk przy kostce przyśrodkowej,
- męczliwość stóp po dłuższym staniu,
- uczucie zapadania się stopy do środka,
- koślawość pięty widoczna podczas stania.
Jeśli deformacja postępuje, przeciążenie może zacząć wpływać nie tylko na samą stopę, ale też na kolano i biodro. Dzieje się tak dlatego, że stopa jest pierwszym ogniwem całego łańcucha podporowego. Gdy pracuje w złym ustawieniu, wyżej położone stawy również kompensują ten problem.
Objawy płaskostopia poprzecznego
Przy płaskostopiu poprzecznym dominują objawy z przodu stopy. Typowe jest pieczenie pod przodostopiem, zwłaszcza pod głowami II i III kości śródstopia. Chodzenie po twardej podłodze, dłuższy spacer po mieście albo wielogodzinne stanie potrafią wtedy mocno nasilać ból.
Bardzo charakterystyczne są także modzele i odciski w środkowej części przodostopia. To nie tylko problem estetyczny. Taka zrogowaciała skóra zwykle pokazuje, gdzie ciężar ciała jest przenoszony zbyt mocno. Dodatkowo przód stopy bywa szerszy, a palce mają mniej miejsca w bucie. Często współistnieją też haluksy, które jeszcze bardziej zaburzają rozkład sił.
- pieczenie i ból pod śródstopiem,
- modzele lub odciski pod głowami II–III kości śródstopia,
- poszerzenie przodu stopy,
- gorsza tolerancja butów z wąskim noskiem,
- ból nasilający się na twardym podłożu.
Kiedy ból stopy nie powinien być ignorowany
Jeżeli ból utrzymuje się dłużej niż kilka tygodni, narasta mimo zmiany obuwia albo ogranicza normalne chodzenie, nie warto tego odkładać. Szczególnej uwagi wymagają sytuacje, w których stopa zaczyna się wyraźnie deformować, pojawia się jednostronne nasilanie objawów, obrzęk, tkliwość przy kostce albo ból nocny.
Niepokojącym sygnałem jest też szybkie pogorszenie tolerancji wysiłku. Jeśli wcześniej przechodziłeś 5–6 tysięcy kroków bez problemu, a teraz po 2 tysiącach czujesz ból łuku lub przodostopia, to zwykle oznacza, że przeciążenia przestały być przejściowe. Właśnie wtedy dobra diagnostyka daje największą korzyść.
Skąd bierze się płaskostopie i kto jest w grupie ryzyka
Różne formy płaskostopia dotyczą według dostępnych szacunków około 40–42% dorosłych Polaków. To bardzo dużo. Co więcej, wraz z rosnącą częstością nadwagi, siedzącego trybu życia i noszenia źle dobranego obuwia udział takich problemów może w kolejnych latach zbliżać się nawet do 50% populacji. Warto więc traktować temat nie jako rzadką wadę, tylko jako powszechny problem przeciążeniowy.
Przyczyny nie są identyczne dla obu typów deformacji. Dlatego, gdy analizujesz płaskostopie poprzeczne a podłużne, trzeba patrzeć osobno na tyłostopie i łuk przyśrodkowy oraz na przodostopie.
Najczęstsze przyczyny płaskostopia podłużnego
W typie podłużnym kluczową rolę odgrywa osłabienie mięśnia piszczelowego tylnego oraz niewydolność więzadeł i torebek stawowych, które stabilizują łuk przyśrodkowy. Jeśli ten układ z czasem przestaje utrzymywać prawidłowe ustawienie stopy, łuk zaczyna się obniżać.
Do tego dochodzą czynniki takie jak genetyczna wiotkość tkanek, przebyte urazy, długotrwałe przeciążenia w pracy stojącej oraz brak odpowiedniej siły mięśniowej. U niektórych osób problem ujawnia się po latach, bo organizm długo kompensuje wadliwe ustawienie. Objawy pojawiają się dopiero wtedy, gdy ścięgno i więzadła nie nadążają już z pracą.
Co sprzyja płaskostopiu poprzecznemu
W płaskostopiu poprzecznym lista czynników ryzyka wygląda trochę inaczej. Najczęściej wymienia się wąskie buty, wysokie obcasy, nadwagę i przewlekłe przeciążanie przodostopia. Obcasy przesuwają środek ciężkości do przodu, przez co głowy kości śródstopia pracują pod większym naciskiem. Wąski nosek ogranicza miejsce dla palców i nasila ścisk przodu stopy.
Znaczenie ma też współistnienie haluksów. Jeśli paluch ustawia się koślawo, zmienia się geometria całego przodostopia, a ciężar jeszcze łatwiej przenosi się na II i III kość śródstopia. Z tego powodu kobiety częściej zgłaszają objawy płaskostopia poprzecznego, choć oczywiście problem dotyczy również mężczyzn.
Dlaczego problem narasta z wiekiem
Z wiekiem tkanki tracą sprężystość, mięśnie słabną, a zdolność do kompensacji przeciążeń maleje. Jeśli przez 10–20 lat chodzisz w źle dobranych butach, pracujesz na stojąco albo mało się ruszasz, stopa zwykle zaczyna to wyraźniej „pokazywać” po 40. lub 50. roku życia. Nie oznacza to jednak, że młodsze osoby są bezpieczne. U dzieci i nastolatków także spotyka się oba typy płaskostopia, choć u młodszych dzieci słabiej zaznaczone łuki nie zawsze świadczą o wadzie.
Na narastanie problemu wpływa także masa ciała. Każdy dodatkowy kilogram to większe obciążenie dla struktur, które mają utrzymywać łuk podłużny i poprzeczny. Jeśli dodać do tego siedzący tryb życia, mniejszą aktywność mięśni stopy oraz łydki, otrzymujesz prosty mechanizm przeciążenia, który z czasem daje objawy bólowe.
Jak diagnozuje się płaskostopie poprzeczne i podłużne
Dobra diagnoza nie polega na spojrzeniu na stopę przez 30 sekund. Żeby odróżnić płaskostopie poprzeczne a podłużne, trzeba ocenić nie tylko kształt stopy, ale też jej funkcję. Liczy się ustawienie pięty, praca przodostopia, zakres ruchu, elastyczność deformacji i sposób przenoszenia ciężaru podczas chodu.
Badanie manualne i obserwacja chodu
Pierwszy etap to zwykle wywiad oraz badanie manualne. Sprawdza się, gdzie dokładnie boli, od kiedy występują objawy, czy problem dotyczy jednej czy obu stóp i w jakich butach dolegliwości są największe. Potem ocenia się ustawienie stóp w staniu, pracę pięty, zakres ruchu w stawach oraz napięcie tkanek.
Bardzo ważna jest też obserwacja chodu, a czasem również biegu. To właśnie w ruchu widać, czy pięta nadmiernie ucieka do środka, czy przodostopie przeciąża się przy wybiciu i czy stopa zachowuje stabilność. W praktyce gabinetowej taki proces obejmuje także testy funkcjonalne i analizę biomechaniki całego układu ruchu, bo ból stopy często łączy się z ustawieniem kolan, miednicy i tułowia.
Podoskop, mata komputerowa i RTG
Narzędzia diagnostyczne pomagają zobaczyć więcej niż gołym okiem. Podoskop pokazuje strefy kontaktu stopy z podłożem, a mata komputerowa pozwala ocenić rozkład nacisku statycznie i dynamicznie. Dzięki temu można sprawdzić, czy przeciążenie dominuje w obrębie łuku przyśrodkowego, pięty czy głów II–III kości śródstopia.
W płaskostopiu podłużnym duże znaczenie ma też RTG stopy w obciążeniu, zwłaszcza jeśli deformacja wydaje się utrwalona, ból narasta albo rozważane jest dalsze leczenie ortopedyczne. Zdjęcie wykonane na stojąco pozwala ocenić ustawienie kości wtedy, gdy naprawdę przenosisz ciężar ciała, a nie w odciążeniu.
W praktyce gabinetu specjalizującego się we wkładkach ważne jest połączenie wszystkich tych informacji. Sam obraz z jednego urządzenia nie wystarczy. Dopiero zestawienie wywiadu, badania manualnego, podoskopu, maty naciskowej i obserwacji ruchu daje podstawę do zaprojektowania skutecznej korekcji.
Dlaczego sama ocena śladu stopy nie wystarcza
Wiele osób próbuje oceniać stopę po mokrym śladzie na podłodze albo po odbiciu na kartce. To może być ciekawa wskazówka, ale nie pełna diagnoza. Ślad nie pokazuje, jak zachowuje się pięta, czy deformacja jest elastyczna, jak pracuje stopa w czasie kroku ani które miejsce przyjmuje największe przeciążenie.
Dwie osoby mogą mieć podobny ślad stopy, a zupełnie inne przyczyny bólu. Jedna potrzebuje głównie stabilizacji tyłostopia, druga odciążenia przodostopia. Właśnie dlatego w profesjonalnej ocenie patrzy się na stopę trójwymiarowo i dynamicznie.
⚠️ Ślad stopy to za mało: Płaski odcisk stopy nie wystarcza do rozpoznania. Liczą się też ustawienie pięty, rozkład nacisku i sposób chodzenia.
Leczenie zachowawcze – co pomaga, a czego nie warto obiecywać
Leczenie zachowawcze ma sens, ale trzeba uczciwie powiedzieć, czego możesz się po nim spodziewać. Najlepiej potwierdzony efekt to zmniejszenie bólu i poprawa funkcji, szczególnie przy płaskostopiu elastycznym. Mniej pewne są obietnice pełnego i trwałego „cofnięcia” deformacji u każdego pacjenta.
Co mówią badania o wkładkach i ćwiczeniach
Dostępne badania, w tym randomizowane próby i metaanalizy, wskazują, że wkładki ortopedyczne połączone z ćwiczeniami mogą zmniejszać ból oraz poprawiać funkcję stopy u osób z płaskostopiem elastycznym. To oznacza lepszą tolerancję chodzenia, mniejsze dolegliwości po pracy i bardziej przewidywalny rozkład obciążeń.
U starszych dzieci obserwowano poprawę części parametrów ustawienia stopy, na przykład wybranych kątów radiologicznych. U młodszych efekty strukturalne bywają mniej wyraźne, co pokazuje, że odpowiedź na terapię zależy od wieku, typu deformacji i stopnia jej utrwalenia. W polskim badaniu porównującym wkładki z terapią manualną leczenie trwało rok i obie grupy uzyskały korzyści w zakresie indeksu łuku, szerokości stopy i obciążenia.
Rola terapii manualnej i pracy z obuwiem
Same wkładki nie załatwiają wszystkiego. Duże znaczenie ma również terapia manualna, ćwiczenia oraz korekta obuwia. Jeśli stopa ma mało miejsca w bucie, a przodostopie jest stale ściskane, nawet dobrze wykonana pelota nie będzie pracować optymalnie. Podobnie przy płaskostopiu podłużnym: gdy but jest niestabilny i zbyt miękki, wsparcie łuku nie wykorzysta pełnego potencjału.
W praktyce sensowne postępowanie obejmuje zwykle kilka elementów: dobranie wkładki, pracę nad siłą i kontrolą stopy, ocenę wzorca chodu oraz zmianę butów na takie, które nie nasilają przeciążenia. To podejście jest bardziej realistyczne niż obietnica jednego „cudownego” rozwiązania.
Kiedy leczenie zachowawcze może nie wystarczyć
Jeśli deformacja jest utrwalona, ból narasta mimo dobrze prowadzonej terapii albo pojawia się wyraźna niewydolność struktur stabilizujących stopę, leczenie zachowawcze może mieć ograniczony efekt. Dotyczy to szczególnie części przypadków zaawansowanego płaskostopia podłużnego, gdzie dochodzi do dużej niestabilności tyłostopia i przeciążenia ścięgna piszczelowego tylnego.
W takich sytuacjach potrzebna bywa konsultacja ortopedyczna i rozszerzenie diagnostyki. Uczciwe postawienie celu terapii jest tu kluczowe. Czasem da się znacząco zmniejszyć ból i poprawić chodzenie, ale nie zawsze można obiecać pełną korekcję anatomiczną.
✅ Na wizytę zabierz swoje buty: Zużycie podeszwy i miejsce ucisku pokazują, gdzie stopa jest przeciążona. Zabierz obuwie codzienne i sportowe, jeśli w nim boli.
Jak dobrać wkładki do płaskostopia poprzecznego i podłużnego
To etap, na którym różnice między typami deformacji stają się bardzo praktyczne. Jeśli rozważasz płaskostopie poprzeczne a podłużne, musisz wiedzieć, że skuteczna wkładka nie wygląda tak samo w obu przypadkach. Inaczej wspiera łuk przyśrodkowy, a inaczej odciąża przodostopie.
Wkładki przy płaskostopiu podłużnym
Przy płaskostopiu podłużnym kluczowe jest podparcie łuku przyśrodkowego oraz stabilizacja tyłostopia. Wkładka powinna pomagać ograniczyć zapadanie się stopy do środka, a jednocześnie poprawiać ustawienie pięty. W praktyce stosuje się odpowiednie profilowanie łuku, klin piętowy i materiały, które dają jednocześnie wsparcie oraz pewną dynamikę ruchu.
Dobrze zaprojektowana wkładka nie ma tylko „wypychać” łuku. Jej zadaniem jest takie przejęcie części obciążeń, aby chód był stabilniejszy, a ścięgno piszczelowe tylne mniej przeciążone. Przy pracy stojącej i codziennym chodzeniu różnica w komforcie bywa odczuwalna już po pierwszych tygodniach regularnego używania.
Wkładki przy płaskostopiu poprzecznym
W płaskostopiu poprzecznym najważniejsze jest odciążenie przodostopia. Temu służy przede wszystkim pelota umieszczana pod głowami II–III kości śródstopia w taki sposób, aby rozłożyć nacisk szerzej i przenieść część sił również na I oraz V promień stopy. To zmniejsza pieczenie, ból i tworzenie modzeli.
Tu bardzo liczy się precyzja. Jeśli pelota będzie za mała, za duża albo ustawiona kilka milimetrów nie tam, gdzie trzeba, pacjent może odczuwać dyskomfort zamiast ulgi. Dlatego indywidualne modelowanie wkładki ma przewagę nad gotowymi rozwiązaniami. Trzeba też pamiętać o bucie: przodostopie musi mieć miejsce, inaczej nawet dobra wkładka zostanie „ściśnięta” przez obuwie.
Jak wygląda jedna wizyta w ForOrto
W przypadku indywidualnych wkładek duże znaczenie ma cały proces, nie tylko sam produkt. W ForOrto wizyta obejmuje wywiad ortopedyczny, badanie manualne, ocenę na podoskopie, analizę na macie komputerowej oraz obserwację chodu lub biegu. Taki wielowymiarowy model pozwala odróżnić, czy dominującym problemem jest łuk podłużny, łuk poprzeczny, czy oba jednocześnie.
Następnie wkładki są modelowane ręcznie z materiałów termoplastycznych SIDAS Podiatech. To daje szerokie możliwości modyfikacji: od pelot, przez odciążenia i stabilizacje przodostopia, po korekcję ustawienia pięty czy supinacje. Dużą zaletą jest też czas realizacji. Gotowy produkt można otrzymać podczas jednej wizyty trwającej około 45 minut, bez czekania kilku tygodni na odbiór.
Z punktu widzenia pacjenta to ważne, bo skuteczność wkładki zależy od trzech rzeczy naraz: trafnej diagnozy, poprawnej konstrukcji oraz dopasowania do Twojego obuwia i aktywności. Inne potrzeby ma osoba pracująca cały dzień na stojąco, inne biegacz, a jeszcze inne pacjent z haluksami czy koślawością pięt. Indywidualna wkładka ma sens właśnie wtedy, gdy uwzględnia te różnice.
Najczęściej zadawane pytania
Czy można mieć jednocześnie płaskostopie poprzeczne i podłużne?
Tak. U części pacjentów obniża się zarówno łuk przyśrodkowy, jak i poprzeczny przodostopia. Wtedy ból może pojawiać się po wewnętrznej stronie stopy oraz pod głowami II-III kości śródstopia, a wkładka często łączy oba typy korekcji.
Jak odróżnić płaskostopie poprzeczne od podłużnego w domu?
Płaskostopie podłużne częściej daje ból po wewnętrznej stronie stopy, uczucie ciągnięcia łuku i koślawość pięty. Poprzeczne zwykle powoduje pieczenie pod przodostopiem, modzele i poszerzenie przodu buta. Domowa obserwacja pomaga, ale nie zastępuje badania.
Czy wkładki ortopedyczne cofają płaskostopie na stałe?
Najlepiej potwierdzony efekt wkładek to zmniejszenie bólu i poprawa funkcji, zwłaszcza gdy łączy się je z ćwiczeniami. Trwała korekcja strukturalna jest mniej pewna, szczególnie u dorosłych z utrwaloną deformacją. Dlatego cele terapii powinny być realne.
Jakie buty są najlepsze przy płaskostopiu poprzecznym?
Najlepiej sprawdza się obuwie z szerszym przodostopiem, stabilną podeszwą i bez ucisku na palce. Wąskie noski i wysokie obcasy zwiększają nacisk na II-III kość śródstopia i mogą nasilać ból oraz modzele. But powinien też mieścić wkładkę bez ścisku.
Czy dzieci wyrastają z płaskostopia?
U młodszych dzieci łuki stopy mogą być naturalnie słabiej zaznaczone i nie zawsze oznacza to wadę wymagającą leczenia. Jeśli pojawia się ból, szybkie męczenie, asymetria lub koślawość pięt, warto skonsultować stopę. U starszych dzieci wkładki mogą poprawiać funkcję i część parametrów ustawienia.
Kiedy przy płaskostopiu potrzebne jest RTG stopy?
RTG w obciążeniu częściej zleca się przy płaskostopiu podłużnym, zwłaszcza gdy deformacja jest utrwalona, ból narasta lub planuje się dalsze leczenie ortopedyczne. W wielu przypadkach pierwszym krokiem jest badanie manualne, ocena chodu, podoskop i mata naciskowa.
Różnica między płaskostopiem poprzecznym i podłużnym ma bezpośredni wpływ na objawy, diagnostykę i sposób odciążenia stopy. Jeśli ból wraca, a obuwie coraz częściej przeszkadza w chodzeniu, warto oprzeć decyzję na dokładnym badaniu, a nie na samym wyglądzie śladu stopy.
Dowiedz się więcej – Kliknij tutaj: https://fororto.pl/
